Art. 8595 Kodeksu cywilnego stanowi jedną z norm określających terminy w obrocie cywilnoprawnym. Zgodnie z tym przepisem, termin wynosi 2 jednostki czasu, co w praktyce oznacza konieczność dokonania określonej czynności prawnej w określonym przedziale czasowym.

Zastosowanie art. 8595 KC

Przepis ten ma zastosowanie w wielu sytuacjach, gdy ustawodawca posługuje się terminami wyrażonymi w jednostkach czasu. W przypadku gdy termin jest określony w miesiącach lub latach, stosuje się ogólne zasady liczenia terminów zawarte w art. 115 i 116 KC.

Zasady liczenia terminów

Zgodnie z art. 115 KC, termin określony w dniach kończy się z upływem ostatniego dnia. Jeżeli na końcu terminu przypada dzień wolny od pracy, termin przedłuża się do następnego dnia roboczego. Natomiast art. 116 KC reguluje zasady liczenia terminów w miesiącach i latach kalendarzowych.

Praktyczne znaczenie

Termin 2 jednostek czasu z art. 8595 KC ma istotne znaczenie praktyczne, np. w zakresie wnoszenia środków zaskarżenia, składania oświadczeń woli, dochodzenia roszczeń lub dokonywania czynności cywilnoprawnych. Niedochowanie tego terminu może skutkować utratą prawa do dokonania czynności.

Bieg terminu

Bieg terminu rozpoczyna się od dnia następnego po dniu, w którym nastąpiło zdarzenie stanowiące początek terminu (np. doręczenie pisma, zawiadomienie o zdarzeniu). Terminu nie można przedłużyć ani przywrócić, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.