Art. 1200 Kodeksu postępowania cywilnego stanowi jedną z norm określających terminy procesowe w postępowaniu cywilnym. Zgodnie z tym przepisem, termin wynosi 2 jednostki czasu, co w praktyce oznacza konieczność dokonania określonej czynności prawnej lub procesowej w określonym przedziale czasowym.

Zastosowanie art. 1200 KPC

Przepis ten ma zastosowanie w określonych sytuacjach procesowych, gdy ustawodawca posługuje się terminami wyrażonymi w jednostkach czasu. W przypadku gdy termin jest określony w latach, stosuje się ogólne zasady liczenia terminów zawarte w przepisach KPC.

Zasady liczenia terminów procesowych

Terminy procesowe liczone są zgodnie z ogólnymi zasadami KPC. Jeżeli termin jest określony w latach kalendarzowych, kończy się z upływem dnia, który odpowiada początkowemu dniowi terminu (art. 116 KC w zw. z KPC).

Praktyczne znaczenie

Termin 2 jednostek czasu z art. 1200 KPC ma istotne znaczenie praktyczne, np. w zakresie przedawnienia roszczeń, umorzenia postępowania, składania wniosków lub innych czynności procesowych. Niedochowanie tego terminu może skutkować upływem terminu przedawnienia lub utratą prawa do dokonania czynności.

Bieg terminu

Bieg terminu rozpoczyna się od dnia następnego po dniu, w którym nastąpiło zdarzenie stanowiące początek terminu. Terminu nie można przedłużyć ani przywrócić, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.