Art. 25 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych precyzyjnie określa sposób obliczenia podstawy wymiaru emerytury. Przepis ten stanowi jeden z filarów polskiego systemu emerytalnego — od niego zależy wysokość świadczenia, które ubezpieczony będzie pobierać przez wiele lat.

Skladki na koncie ubezpieczonego

Każda osoba objęta ubezpieczeniem emerytalnym gromadzi na swoim koncie w ZUS składki opłacane przez pracodawcę i pracownika. Kwota ta rośnie z każdym rokiem pracy i jest podstawą do obliczenia przyszłej emerytury. Na koncie ewidencjonowane są również tzw. składki transferowane z OFE dla osób, które dobrowolnie przeszły do drugiego filara.

Waloryzacja składek

Współczynnik waloryzacji to mnożnik odzwierciedlający zmianę wartości pieniądza i wzrost przeciętnego wynagrodzenia. Waloryzacja jest przeprowadzana corocznie i ma charakter obowiązkowy. Dla składek z lat ubiegłych stosuje się współczynniki waloryzacji ustalone na dany rok. Im wyższy współczynnik, tym większa podstawa wymiaru emerytury.

Obliczanie świadczenia

Po obliczeniu podstawy wymiaru emerytura miesięczna wyliczana jest jako iloraz podstawy i liczby 228 (19 lat × 12 miesięcy). Ta liczba odpowiada przeciętnemu dalszemu trwaniu życia po osiągnięciu wieku emerytalnego — jest to średnia statystyczna, która nie zależy od indywidualnych czynników zdrowotnych.

Kapitał początkowy

Dla osób, które przed reformą 1999 r. były objęte systemem zdefiniowanych świadczeń, istnieje pojęcie kapitału początkowego — zostaje on doliczony do podstawy wymiaru emerytury. Kalkulator obsługuje ten mechanizm poprzez odpowiednie wprowadzenie składek zwaloryzowanych łącznie z kapitałem początkowym.