Obowiązek alimentacyjny rodziców wobec dzieci uregulowany jest w art. 128–135 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Rodzice zobowiązani są do świadczeń alimentacyjnych na rzecz dziecka, które nie jest w stanie utrzymać się samodzielnie — niezależnie od tego, czy pozostają w związku małżeńskim, czy też żyją w separacji lub po rozwodzie.

Kluczowy przepis stanowi art. 135 § 1 KRO, według którego zakres świadczeń alimentacyjnych zależy od uzasadnionych potrzeb uprawnionego oraz odzarobkowych i majątkowych możliwości zobowiązanego. Sąd nie stosuje sztywnych widełek kwotowych — każda sprawa jest rozpatrywana indywidualnie.

Jak działa kalkulacja

Kalkulator oblicza udział procentowy zobowiązanego rodzica w łącznych dochodach obojga rodziców, a następnie mnoży go przez uzasadnione potrzeby dziecka. Jest to metoda szeroko stosowana w polskim orzecznictwie (por. m.in. wyrok SN z 16 maja 1975 r., sygn. III CRN 48/75). Wynik ma charakter orientacyjny — ostateczną kwotę ustala sąd lub strony w ugodzie.

Potrzeby dziecka

Do uzasadnionych potrzeb dziecka zalicza się koszty utrzymania (wyżywienie, odzież, mieszkanie), edukacji (czesne, podręczniki, zajęcia dodatkowe), ochrony zdrowia (leki, wizyty lekarskie, rehabilitacja), wypoczynku i kultury. Przy ustalaniu kwoty sąd bierze pod uwagę wiek dziecka i dotychczasową stopę życiową rodziny (art. 135 § 2 KRO).

Możliwości zarobkowe rodziców

Pod uwagę brane są nie tylko aktualne dochody, ale i potencjalne możliwości zarobkowe — czyli to, ile dany rodzic mógłby zarabiać przy należytym wykorzystaniu swoich kwalifikacji i zdolności. Celowe ograniczanie dochodów nie zmniejsza obowiązku alimentacyjnego.