Uzyskanie prawomocnego wyroku sądowego nie kończy sprawy — wierzyciel musi pamiętać o terminie przedawnienia, po upływie którego dłużnik może skutecznie uchylić się od wykonania orzeczenia, powołując się na zarzut przedawnienia.

Zasada 6 lat od uprawomocnienia

Art. 125 § 1 KC stanowi, że roszczenie stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu powołanego do rozpoznawania spraw danego rodzaju, jak też roszczenie stwierdzone ugodą zawartą przed sądem albo przed mediatorem i zatwierdzoną przez sąd, przedawnia się z upływem sześciu lat. Termin liczy się od dnia uprawomocnienia się orzeczenia.

Wyjątek dla świadczeń okresowych

Jeżeli stwierdzone roszczenie obejmuje świadczenia okresowe należne w przyszłości — np. alimenty zasądzone na czas nieokreślony, rentę odszkodowawczą — każde ze świadczeń przedawnia się oddzielnie w terminie 3 lat. Chodzi o świadczenia jeszcze nienależne w dniu wydania wyroku, a nie o zaległe raty.

Korekta na koniec roku (art. 118 KC)

Termin 6-letni kończy się — zgodnie z art. 118 KC — ostatniego dnia roku kalendarzowego, w którym upływa. Przykładowo: wyrok z 15 czerwca 2022 roku + 6 lat = 15 czerwca 2028; po korekcie: 31 grudnia 2028. Jest to korzystne dla wierzyciela, który ma nieco więcej czasu na wszczęcie egzekucji.

Przerwanie biegu po wyroku

Każde wszczęcie postępowania egzekucyjnego przez komornika przerywa bieg przedawnienia na nowo (art. 123 § 1 pkt 1 KC). Po zakończeniu egzekucji — bez względu na jej wynik — termin 6-letni biegnie od nowa. Oznacza to, że wierzyciel regularnie prowadzący egzekucję może w praktyce odnawiać termin w nieskończoność.