Doliczenie okresów składkowych to mechanizm umożliwiający zwiększenie wysokości emerytury lub renty poprzez uwzględnienie dodatkowych okresów składkowych, które nie zostały wliczone do świadczenia przy jego pierwotnym ustaleniu. Jest to regulowane przez art. 112 ustawy o emeryturach i rentach z funduszu ubezpieczenia społecznego.

Przesłanki doliczenia okresów składkowych

Ubezpieczony może wystąpić o doliczenie okresów składkowych, jeśli udowodni dodatkowe okresy aktywności zawodowej, które nie zostały uwzględnione w pierwotnym obliczeniu świadczenia. Mogą to być okresy pracy, za które pracodawca nie odprowadzał składek, okresy studiów uznane za składkowe, okresy choroby lub urlopu wychowawczego pozostające w związku z ubezpieczeniem społecznym.

Wzrost świadczenia — wzór obliczeniowy

Za każdy rok doliczonych okresów składkowych świadczenie wzrasta o 1,3% podstawy wymiaru. Wzór: Wzrost = lata_doliczane × 0,013 × podstawa_wymiaru. Podstawa wymiaru przy doliczeniu jest podstawą ustaloną w wyniku waloryzacji — nie jest to nowa podstawa, lecz podstawa z poprzedniego obliczenia, podlegająca dalszej waloryzacji.

Zastosowanie do rent

Art. 112 uEmerytRenta stosuje się odpowiednio do rent z tytułu całkowitej niezdolności do pracy oraz rent rodzinnych. Dla rent z częściowej niezdolności do pracy stosuje się wskaźnik procentowy z art. 62 ust. 2, a dla rent rodzinnych — wskaźnik z art. 73 ust. 1. We wszystkich przypadkach zasada pozostaje ta sama: każdy rok nowych okresów składkowych zwiększa świadczenie o określony procent podstawy wymiaru.

Składanie wniosku

Aby zainicjować doliczenie okresów, ubezpieczony składa wniosek do ZUS o ponowne ustalenie wysokości świadczenia. Do wniosku należy dołączyć dokumenty potwierdzające dodatkowe okresy składkowe: świadectwa pracy, zaświadczenia pracodawców, dyplomy, akty urodzenia dzieci (dla urlopów wychowawczych) lub orzeczenia o niezdolności do pracy. ZUS rozpatruje wniosek w terminie 30 dni.