Kalkulator wynagrodzenia za przestój oblicza należności za czas, gdy pracownik był gotów do pracy, lecz pracodawca nie miał dla niego zajęcia. Zgodnie z art. 81 Kodeksu pracy (Dz.U. 2023 poz. 1465) pracownikowi przysługuje stawka osobista lub 60% wynagrodzenia, zawsze nie mniej niż minimalne wynagrodzenie (4666 zł brutto w 2026 r.).
Právní základ
- art. 81 Kodeks pracy (Dz.U. 2023 poz. 1465) ↗
Účinné od: 1. 1. 2023
- § 1 rozporządzenie w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2026 r. (Dz.U. 2025 poz. 1898) ↗
Účinné od: 1. 1. 2026
Wynagrodzenie za przestój — przepisy i obliczenia
Przestój to sytuacja, w której pracownik gotowy do pracy nie może jej wykonywać z przyczyn leżących po stronie pracodawcy lub z powodów niezależnych od żadnej ze stron (np. awaria maszyny, przerwy w dostawie prądu). Pracownik zachowuje prawo do wynagrodzenia za ten czas.
Dwa warianty wynagrodzenia
Art. 81 § 1 KP przewiduje dwa sposoby obliczenia wynagrodzenia za przestój:
- Stawka osobistego zaszeregowania — gdy pracownik ma wyodrębnioną stałą stawkę miesięczną/godzinową
- 60% wynagrodzenia — gdy brak wyodrębnionej stawki (np. przy akordzie, prowizji)
Gwarancja minimalnego wynagrodzenia
Wynagrodzenie za przestój nigdy nie może być niższe od minimalnego wynagrodzenia za pracę. W 2026 roku minimalne wynagrodzenie wynosi 4666 zł brutto przy pełnym etacie. Oznacza to, że jeśli obliczone 60% wynagrodzenia jest niższe od tej kwoty — pracodawca i tak musi zapłacić co najmniej 4666 zł za miesiąc przestoju.
Obliczenie stawki godzinowej
Stawka godzinowa za przestój = (wynagrodzenie miesięczne × stawka) / nominalny wymiar godzin. Przy 5000 zł, 60% i wymiarze 160 godzin: 5000 × 0,6 / 160 = 18,75 zł/h. Za 40 godzin przestoju = 750 zł.
Przestój z winy pracownika
Jeśli przestój nastąpił z winy pracownika, wynagrodzenie mu nie przysługuje (art. 81 § 2 KP). Pracodawca może w takim przypadku powierzyć pracownikowi inną odpowiednią pracę — wówczas wynagrodzenie przysługuje za faktycznie wykonaną pracę, nie mniej niż wynagrodzenie za przestój.
Często zadawane pytania — wynagrodzenie za przestój
Ile wynosi wynagrodzenie za przestój z winy pracodawcy?
Przy przestoju z przyczyn dotyczących pracodawcy pracownik ma prawo do wynagrodzenia wynikającego ze stawki osobistego zaszeregowania lub, jeśli nie wyodrębniono stawki, 60% wynagrodzenia (art. 81 § 1 KP). W każdym przypadku wynagrodzenie nie może być niższe niż minimalne wynagrodzenie za pracę (4666 zł brutto w 2026 roku).
Kiedy pracownik dostaje 60% a kiedy stawkę osobistą?
Stawka osobista przysługuje, gdy wynagrodzenie pracownika jest ustalane w stałej stawce miesięcznej lub godzinowej (tj. "stawka osobistego zaszeregowania" jest wyodrębniona w umowie lub regulaminie). Jeśli wynagrodzenie jest akordowe, prowizyjne lub nie da się wyodrębnić stawki osobistej — stosuje się 60% wynagrodzenia.
Czy przestój z winy pracownika jest płatny?
Nie — art. 81 § 2 KP stanowi, że za czas niewykonywania pracy z winy pracownika nie przysługuje wynagrodzenie. Wynagrodzenie za przestój przysługuje wyłącznie wtedy, gdy przyczyna tkwi po stronie pracodawcy lub wynika z innych okoliczności niezależnych od pracownika.
Co to jest stawka osobista wynagrodzenia?
Stawka osobista (stawka osobistego zaszeregowania) to stała kwota miesięczna lub godzinowa, wyodrębniona w strukturze wynagrodzenia pracownika. Jest ona podstawą wynagrodzenia przy przestoju. Pracownik zarabiający wyłącznie na akord nie ma wyodrębnionej stawki osobistej.
Czy wynagrodzenie za przestój może być niższe niż minimalne?
Nie. Wynagrodzenie za przestój nie może być niższe od minimalnego wynagrodzenia za pracę, które w 2026 roku wynosi 4666 zł brutto miesięcznie. Przy niepełnym etacie granica minimalnego wynagrodzenia jest proporcjonalnie obniżona (np. 1/2 etatu = 2333 zł).