Domniemanie ojcostwa to jedno z najważniejszych domniemań prawnych w polskim prawie rodzinnym. Reguluje je art. 62 § 1 KRO, zgodnie z którym jeśli dziecko urodziło się w czasie trwania małżeństwa lub przed upływem trzystu dni od jego ustania, domniemywa się, że ojcem dziecka jest mąż matki. Domniemanie to służy ochronie interesów dziecka i stabilności stosunków rodzinnych.

Kiedy domniemanie ojcostwa zachodzi?

Domniemanie ojcostwa zachodzi w dwóch głównych sytuacjach: po pierwsze, gdy dziecko urodziło się w trakcie trwania małżeństwa (data urodzenia jest późniejsza lub równa dacie ślubu). Po drugie, gdy dziecko urodziło się przed upływem 300 dni od ustania małżeństwa, czyli od daty rozwodu, unieważnienia małżeństwa lub śmierci męża matki. W obu przypadkach domniemanie powstaje z mocy prawa i nie wymaga żadnych dodatkowych czynności ze strony rodziców.

Kiedy domniemanie ojcostwa nie zachodzi?

Domniemanie nie zachodzi, gdy dziecko urodziło się przed zawarciem małżeństwa między rodzicami. W takiej sytuacji ojcostwo musi być albo dobrowolnie uznane przez mężczyznę (art. 73 KRO), albo ustalone wyrokiem sądu (art. 75 KRO). Matka może wnieść powództwo o ustalenie ojcostwa, a mężczyzna może się temu sprzeciwić.

Jak obalić domniemanie ojcostwa?

Domniemanie ojcostwa można obalić wyłącznie w postępowaniu sądowym. Zgodnie z art. 63 KRO powództwo o zaprzeczenie ojcostwa może wnieść: mąż matki (jeśli dziecko urodziło się po ustaniu małżeństwa), dziecko po osiągnięciu pełnoletności, matka, oraz prokurator. Kluczowym dowodem w sprawie są badania DNA (ekspertyza genetyczna), które w praktyce jednoznacznie przesądzają o ojcostwie.

Termin 300 dni — jak działa?

Termin 300 dni to tzw. domniemanie oparte na tzw. regule 10 miesięcy ciąży. Jeśli małżeństwo ustanie (rozwód, śmierć, unieważnienie), domniemywa się, że dziecko poczęte w trakcie małżeństwa może urodzić się do 300 dni po jego ustaniu. W praktyce oznacza to, że nawet przy krótkim małżeństwie ojcem może być domniemany były mąż, jeśli dziecko urodziło się w tym okresie.