Pożyczka na utworzenie stanowiska pracy to instrument polityki rynku pracy adresowany do pracodawców, którzy chcą zatrudnić osobę bezrobotną skierowaną przez powiatowy urząd pracy. Regulowana jest przez art. 61h ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (uPromZatr, Dz.U. 2024 poz. 475). Jest to jedna z form finansowania z Funduszu Pracy, której celem jest stymulowanie tworzenia nowych miejsc pracy dla osób znajdujących się w szczególnej sytuacji na rynku pracy.

Kto może otrzymać pożyczkę?

Uprawnionymi do ubiegania się o pożyczkę są pracodawcy oraz przedsiębiorcy spełniający łącznie następujące warunki: niekaralność za przestępstwa przeciwko obrotowi gospodarczemu, brak zaległości wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Urzędu Skarbowego, a także gotowość do utworzenia stanowiska pracy dla osoby bezrobotnej skierowanej przez właściwy powiatowy urząd pracy.

Maksymalna wysokość pożyczki

Wysokość pożyczki jest ograniczona do 6-krotności przeciętnego wynagrodzenia obowiązującego w dniu jej udzielenia. Przeciętne wynagrodzenie jest publikowane przez Prezesa GUS i stanowi bazę do wyliczenia maksymalnej kwoty dostępnej dla pracodawcy. Przykładowo przy przeciętnym wynagrodzeniu:

• 6 000 zł → maksymalna pożyczka: 36 000 zł
• 7 500 zł → maksymalna pożyczka: 45 000 zł
• 10 000 zł → maksymalna pożyczka: 60 000 zł

Warunki umorzenia

Znaczącą zaletą pożyczki na utworzenie stanowiska pracy jest możliwość jej umorzenia — częściowego lub całkowitego. Warunkiem jest utrzymanie utworzonego stanowiska pracy przez określony w umowie okres, najczęściej 12 miesięcy. Umorzenie następuje na pisemny wniosek pracodawcy złożony po upływie okresu, przez który stanowisko było zajęte. Szczegółowe zasady i procedura ubiegania się o umorzenie regulowane są przez art. 61h ust. 3–5 uPromZatr.

Różnica między art. 61h a art. 61i

Warto odróżnić pożyczkę na utworzenie stanowiska pracy (art. 61h) od pożyczki na podjęcie działalności gospodarczej (art. 61i uPromZatr). Ta druga jest przeznaczona dla osób fizycznych zakładających własną firmę i może wynieść nawet 20-krotność przeciętnego wynagrodzenia (przy 7500 zł — do 150 000 zł), co czyni ją znacznie wyższą, ale również bardziej ryzykowną formą wsparcia.