Art. 174 KC wprowadza szczególny reżim zasiedzenia dla rzeczy ruchomych, różniący się zasadniczo od zasiedzenia nieruchomości. Trzyletni termin jest znacznie krótszy, lecz warunkiem koniecznym jest dobra wiara — zła wiara absolutnie wyklucza zasiedzenie.

Dobra wiara jako warunek bezwzględny

Posiadacz jest w dobrej wierze, jeśli w chwili objęcia posiadania nie wiedział i przy należytej staranności nie mógł wiedzieć, że rzecz nie należy do niego. Dobra wiara jest oceniana wyłącznie na moment objęcia posiadania — późniejsze jej utracenie nie wpływa na bieg terminu zasiedzenia, o ile nie nastąpiło na skutek działania posiadacza.

Termin 3 lat

Trzyletni termin to znacznie krótszy czas niż dla nieruchomości (20 lub 30 lat). Uzasadnione jest to specyfiką rzeczy ruchomych — ich obrót jest szybszy, a ustalenie właściciela trudniejsze. Po upływie 3 lat posiadacz samoistny w dobrej wierze staje się właścicielem z mocy prawa — bez potrzeby zawierania umowy czy uiszczania opłat.

Przykłady zasiedzenia rzeczy ruchomych

• Pojazd — nabyty od osoby niebędącej właścicielem (np. od złodzieja, który już sprzedał auto niczego nieświadomemu)
• Sprzęt elektroniczny — zakupiony na giełdzie od nieznanej osoby
• Meble i wyposażenie — pozostawione przez poprzednich lokatorów i przejęte przez nowego najemcę jako właściciela

Wyjątek — dobra kultury

Rzeczy wpisane do krajowego rejestru utraconych dóbr kultury są wyłączone z możliwości zasiedzenia. Rejestr prowadzi minister właściwy do spraw kultury. Obejmuje dzieła sztuki, zabytki i inne dobra kultury, które zostały utracone w wyniku kradzieży lub innego czynu zabronionego.

Różnica w stosunku do nieruchomości

Zasiedzenie rzeczy ruchomej różni się od nieruchomości w dwóch kluczowych aspektach: (1) krótszy termin — 3 lata zamiast 20 lub 30 lat; (2) wyłącznie dobra wiara — w przypadku nieruchomości zła wiara wydłuża termin do 30 lat, lecz nie wyklucza zasiedzenia.